Emoties brengen energie in beweging en deze energie wil zich graag bevrijden van de spanning die emoties oproepen. Maar als die energie in beweging verstoort wordt of niet vrijuit kan stromen, vormt zich een energieblokkade. Als je liefde wilt delen en je kunt dit aan niemand kwijt kan er een blokkade ontstaan. Wanneer je angstig bent en je bent niet in staat om er contact mee te maken, kan dit een blokkade teweegbrengen. Als je boos bent en je ben niet in staat om dit te uiten kan dit een blokkade veroorzaken. Blokkades staan aan de voet van allerlei vervelende verschijnselen. Want een energieblokkade kan voor ingewikkelde complicaties zorgen. Zo kun je je van binnen verdrietig voelen, maar aan de buitenkant doen alsof je blij bent. Energie in beweging die zich niet kan bevrijden wordt een energieblokkade, ze komt vast te zitten. Het is net als een rivier, wanneer een deel van het water gaat bevriezen. Naarmate het langer vriest, wordt de stroom van de rivier steeds meer belemmerd. Als al het water bevroren is komt het stromen van de rivier tenslotte volledig tot stilstand. Bij sommige mensen zijn energieblokkades stukken ijs geworden die de energie in beweging ernstig blokkeren. Maar soms is het leven van mensen totaal bevroren, de energie in beweging is volledig tot stilstand gekomen. Dan is het eerste vereiste, het ijs weer te doen smelten En om het ijs te laten smelten dient een effectieve methode te worden toegepast. Lichaams-en ademwerk is zo'n methode.

Men heeft altijd beweert dat psychiatrie een wetenschap is. Pas de laatste tijd geeft men toe onvoldoende zicht te hebben in de bio-chemische werking van de hersenen om tot een eenduidige theorie te komen over het functioneren van de geest. Vandaar dat als je een psychiater vraagt naar de oorzaak van een geestelijke stoornis, de werking van een voorgestelde behandeling of om een test om de “stoornis” vast te stellen, dat hij zal moeten toegeven dat hij dit allemaal niet weet en dat er geen testen bestaan om  geestelijke stoornissen vast te stellen. Hij zal echter niet aarzelen om wetenschappelijk klinkende termen als “evidence based”, “chemische onevenwichtigheid in de hersenen” of  “serotoninetekort” te gebruiken om je te overtuigen van de wetenschappelijkheid van zijn diagnoses en behandelingen. Ondanks dat hij geen idee heeft hoe een chemisch evenwicht eruit zou moeten zien. Het pretenderen dat geestelijke ziekten worden veroorzaakt door een chemische onevenwichtigheid in de hersenen is dus pure fantasie.Psychiaters zien nog steeds het tot stand brengen van veranderingen in de hersenen als de belangrijkste doelstelling van hun werk Maar psychiaters kennen geen oorzaken of geneeswijzen voor geestelijke stoornissen, ze weten ook niet wat hun “behandelingen” precies doen bij een patiënt. Ze hebben alleen theorieën en verdeelde meningen over hun diagnoses en methoden die elke wetenschappelijke basis missen. Mensen kunnen te maken krijgen met innerlijke strijd, diepgaande angsten of niet geheelde trauma's, die leiden tot een geestelijke crisis. Maar suggereren dat deze problemen worden veroorzaakt door “hersenziekten” die alleen verlicht kunnen worden met gevaarlijke pillen, is oneerlijk, schadelijk en vaak dodelijk. Zulke drugs richten vaak meer schade aan dan een verdovend middel en zijn in staat om iemand tot geweld of zelfmoord aan te zetten. Ze maskeren de werkelijke oorzaak van problemen en verzwakken het individu, waardoor hem of haar de mogelijkheid en de hoop wordt ontnomen om werkelijk te herstellen.

Er blijken veel misverstanden te bestaan over pijn en genot In eerste instantie lijkt het er op dat er een groot verschil is tussen pijn en genot. Maar pijn verschilt niet van genot. Het zijn twee kanten van dezelfde medaille. Er kan veel pijn in genot zitten, maar ook veel genot in pijn. Even dwangmatig als we pijn proberen te vermijden, zoeken we naar genot. Nog een overeenkomst is dat we ons voortdurend zorgen maken zowel over pijn als over genot. Van pijn zijn we bang om het te krijgen en van genot zijn we bang dat we het niet krijgen. Het kan zeer pijnlijk zijn om het gemis te voelen van dat wat ons genot geeft. Sterker nog genot is pijn. Voor ons lichaam is genot een simpele hier-en nu ervaring. Die ervaring is er gewoon, genot was daarvoor of komt pas daarna. Genot is dus in feite een geestesgesteldheid. Voor de geest is genot de stuwende kracht van ons bestaan, de drijfveer van onze daden, de bonus voor onze inspanningen en de troostprijs voor onze mislukkingen. Genot is nooit in het huidige moment. Het is altijd gisteren of morgen. Uit de herinnering van gisteren ontstaat het verlangen naar morgen. En dat verlangen moet vervuld worden. Daarom gaan we net zolang door tot we verzadigd zijn. Maar ondanks dat we verzadigd zijn blijken we nog steeds niet vervuld te zijn. Vandaar dat we meer willen, beter of vaker, hoger of sterker. We snakken naar eten, suiker, nicotine, seks, alcohol, cafeine, enzovoort.  Als we het ontdekken zijn we echter zo gulzig, dat we het genot er van nauwelijks ervaren. De zoektocht naar genot is zeer pijnlijk, omdat we er nooit genoeg van krijgen. Dus gaan we steeds weer opzoek naar meer, met pijn in ons hart.

Je kunt alleen jezelf zijn als je jezelf kunt vergeten. Soms zijn er momenten dat je vergeet wie je bent, of liever gezegd dat je samen valt met wie je bent, bijvoorbeeld als je getroffen wordt door de schoonheid van de natuur of van muziek. Je voelt dan een vredig en rustig gevoel over je heen komen, je bent helemaal jezelf. Maar doorgaans ben je je zo bewust van jezelf met betrekking tot anderen dat het onmogelijk is om jezelf te zijn. Omdat je voortdurend het idee hebt dat er iemand met je meekijkt. Altijd voel je de ogen van de ander in je rug. Daarom maak je je alsmaar zorgen over wat anderen van je vinden. Je leven staat helemaal in het teken hoe je bij anderen overkomt, hoe ze over je denken en/of ze je waarderen. En uiteraard probeer je dan zo goed mogelijk uit de verf te komen en angstvallig aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Wanneer je jezelf niet kunt vergeten ben je altijd in competie en in conflict, leef je met iedereen op gespannen voet en zijn alle anderen je vijanden. Daarom durf je niet jezelf te zijn, kun je je niet laten gaan, probeer je controle te houden en voel je je nooit op je gemak. Je bent afhankelijk van de erkenning van anderen. Je enige zekerheid is de erkenning van anderen Je kunt alleen jezelf zijn als je jezelf kunt vergeten